با درود و احترام،

با درود و احترام، من معلمی هستم که از سال ۱۳۹۰، با عشق و ایمانی وصف‌ناپذیر، پای تخته‌های سیاه مدارس غیرانتفاعی ایستاده‌ام. ۱۵ سال است که دانش‌آموزان این سرزمین را پرورده‌ام و با تمام وجود، آینده آن‌ها را مهم‌تر از هرچیز دیده‌ام. اما در تمام این سال‌ها، من و هزاران همکار هم‌دل من، تنها چیزی که دریافت کرده‌ایم، نادیده‌گرفته‌شدن، تحقیر عشق‌مان، و سکوت سنگین سیستم بوده است. امروز با قلبی آکنده از درد می‌نویسم تا بگویم که سیستم آموزشی بیمار ما نه بر اساس شایستگی، که بر پایه واسطه، پارتی و سهمیه‌های…