در یک دنیای موازی، دربی تهران می‌توانست یک جشن باشکوه و تماشایی باشد؛ با حضور اسمی‌ترین ستاره‌های جهان. در یک دنیای موازی، نیازی نبود بچه‌های ایرانی با آه و افسوس پشت اتوبوس النصر بدوند؛ می‌شد همان کریس رونالدوی بزرگ، پیراهن یکی از قطب‌های فوتبال ایران را بپوشد و در کشوری خوش آب‌وهواتر زندگی کند، س
در یک دنیای موازی، دربی تهران می‌توانست یک جشن باشکوه و تماشایی باشد؛ با حضور اسمی‌ترین ستاره‌های جهان. در یک دنیای موازی، نیازی نبود بچه‌های ایرانی با آه و افسوس پشت اتوبوس النصر بدوند؛ می‌شد همان کریس رونالدوی بزرگ، پیراهن یکی از قطب‌های فوتبال ایران را بپوشد و در کشوری خوش آب‌وهواتر زندگی کند، سرزمینی که زنانش شصت سال پیش وزیر می‌شدند، نه این که تازه مجوز رانندگی کردن‌شان صادر شود در یک دنیای موازی، آدم حسابی‌ها مدیر این دو باشگاه بودند، نه یک مشت اراذل با کت‌وشلوار اتوکشیده که دله دزدی و…
Read the full story at sorkh1967 ↗