سرباز عزیز…

سرباز عزیز… به خودت نگاه کن. واقعاً برای کی داری می‌میری؟ برای خامنه‌ای؟ برای مجتبی؟ برای سلامی و قاآنی؟ کجای این جنگ، نام تو نوشته شده؟ تو نه قاتلی، نه دژخیمی. تو یه جوونی. جوونی که تو یه لباس خاکی، از خونه و خانواده‌اش کندن، انداختنت وسط آتیش، که بشی سپرِ خودشون. ولی وقتی اولین موشک بیاد، وقتی صدای آژیرها بلند شه، تویی که زیر آسمون وایسادی… نه خامنه‌ای، که با نوه‌هاش توی پناهگاهای ضداتم صد متر زیر زمینه. نه فرماندهات، که بهت حتی یه جلیقه ضدترکش هم ندادن… اونا دارن با جون تو، وقت می‌خرن برای…