آدم تا وقتی توهمِ بودنِ آدم‌های درست را دارد، روی مین راه می‌رود. وقتی این پرده‌ی فریب پاره می‌شود، هرچند دنیا تیره‌وتار به نظر می‌رسد و حسِ گم‌گشتگی و خستگی کل وجودت را می‌گیرد، اما از آن لحظه به بعد، دیگر هیچ‌کس نمی‌تواند مفتی و به بهانه‌ی دوست‌داشتن، از تو مایه بگذارد. پوست انداختن درد دارد، ولی

آدم تا وقتی توهمِ بودنِ آدم‌های درست را دارد، روی مین راه می‌رود. وقتی این پرده‌ی فریب پاره می‌شود، هرچند دنیا تیره‌وتار به نظر می‌رسد و حسِ گم‌گشتگی و خستگی کل وجودت را می‌گیرد، اما از آن لحظه به بعد، دیگر هیچ‌کس نمی‌تواند مفتی و به بهانه‌ی دوست‌داشتن، از تو مایه بگذارد. پوست انداختن درد دارد، ولی پوستِ کهنه‌ی فریب را باید هم‌انداخت دور.