اوجِ خستگی و فرسودگی است؛ نقطه‌ای که آدم از بس ضربه می‌خورد و بی‌مهری می‌بیند،

اوجِ خستگی و فرسودگی است؛ نقطه‌ای که آدم از بس ضربه می‌خورد و بی‌مهری می‌بیند، تقصیر را می‌اندازد گردنِ وجودِ خودش و با خودش می‌گوید: «نکنه اصلاً من نباید اینجا می‌بودم؟ نکنه همه‌ی این دردها تقصیرِ خودِ من است که زبانِ این دنیا را بلد نیستم؟» اما بگذار همین جا سفت و محکم بایستم جلوی این حرفت: تو اشتباهی نیستی. اشتباهی آن آدم‌هایی بودند که صداقت و اصالتت را نفهمیدند. اشتباهی کسانی بودند که دستِ پاک و دلِ صافِ تو را دیدند و ازش به عنوان نردبان استفاده کردند. تو فقط یک اشتباه کردی: اینکه آدم‌های…