با درگذشت اکبر عبدی و همنسلان هنرآفرینش، همانها که چشم که باز کردیم صحنههای زندگیمان را با خندهها و گریههایشان رج زدند، انگار ناگهان در میانه سالهای عمر، پرده از روی یک حقیقت تلخ و اگزیستانسیال کنار میرود. مرگ این چهرهها تمام شدن یک آدم نیست؛ نوعی تلنگر است که ما را در غربت خودمان به فکر ف
با درگذشت اکبر عبدی و همنسلان هنرآفرینش، همانها که چشم که باز کردیم صحنههای زندگیمان را با خندهها و گریههایشان رج زدند، انگار ناگهان در میانه سالهای عمر، پرده از روی یک حقیقت تلخ و اگزیستانسیال کنار میرود. مرگ این چهرهها تمام شدن یک آدم نیست؛ نوعی تلنگر است که ما را در غربت خودمان به فکر فرو میبرد. در روانشناسی روایتمحور از تجربهای سخن گفته میشود که میتوان آن را «از دست دادن شاهدان زندگی» نامید؛ اینکه بعضیها فقط انسانهای دیگر نیستند، بلکه گواهان زنده فصلهایی از بودن ما هستند…
Read the full story at lashnewsorg ↗