می‌گویند انسان به امید زنده است، اما حقیقت آن است که انسان به امید مرده است!

می‌گویند انسان به امید زنده است، اما حقیقت آن است که انسان به امید مرده است! امید، همان برزخی است که ما را میان تسلیم شدن و نجات یافتن معلق نگه می‌دارد. ما در انتظار فرداهایی که هرگز نمی‌آیند، امروز خود را دفن می‌کنیم و دقیقا در همان لحظه‌ای که به جای حرکت کردن، منتظر معجزه می‌مانیم، عمیق‌ترین بخش وجودمان جان می‌دهد. امید، مرگ تدریجی زنده بودن در این‌جا و اکنون است. ناامیدی آگاهانه، بسیار زنده‌تر از امید کورکورانه است. • کنجکاو کم‌حوصله • @OfficialPersiaTwiter