یکی از قشنگ‌ترین ویژگی‌های لهجه و فرهنگ گفتاری عراقی‌ها اینه که اسم آدم‌ها رو با محبت و صمیمیت کوتاه می‌کنن.

یکی از قشنگ‌ترین ویژگی‌های لهجه و فرهنگ گفتاری عراقی‌ها اینه که اسم آدم‌ها رو با محبت و صمیمیت کوتاه می‌کنن. مثلاً: حسن ➜ حسونی علی ➜ علوش عباس ➜ عبوسی محمد ➜ حمودی کاظم ➜ کظومی این فقط کوتاه کردن اسم نیست؛ یه جور ابراز محبت و نزدیکی بین آدم‌هاست. وقتی یکی بهت میگه «حسونی» یا «حمودی»، انگار داره میگه: «تو از خود مایی.» شاید برای همینه که مکالمه‌های عراقی‌ها این‌قدر گرم، خودمونی و دلنشینه؛ حتی اسم صدا کردن هم بوی رفاقت می‌ده.