شاید زندگی همین لحظه‌هایی باشد که آن‌قدر ساده از کنارشان می‌گذریم، بی‌آنکه بدانیم قرار نیست دوباره تکرار شوند…همین خنده‌های بی‌دلیل، همین آدم‌هایی که کنارمان هستند، همین عصرهایی که آرام می‌گذرند و همین روزهایی که فکر می‌کنیم معمولی‌اند.

شاید زندگی همین لحظه‌هایی باشد که آن‌قدر ساده از کنارشان می‌گذریم، بی‌آنکه بدانیم قرار نیست دوباره تکرار شوند…همین خنده‌های بی‌دلیل، همین آدم‌هایی که کنارمان هستند، همین عصرهایی که آرام می‌گذرند و همین روزهایی که فکر می‌کنیم معمولی‌اند. باید گاهی همه‌چیز را رها کرد، نفس عمیق کشید و فقط «بود»…بدون فکر کردن به اینکه بعدش چه می‌شود، بدون ترس از اینکه شاید همه‌چیز همیشه همین‌طور نماند. چون هیچ‌کس نمی‌داند کدام لحظه، آخرین بارِ یک اتفاق است؛آخرین خنده، آخرین دیدار، آخرین آغوش، آخرین باری که یک نفر…